அத்தியாயம் 4ஜ்ஞாநகர்மஸந்ந்யாஸயோக³ஃJnana Karma Sannyasa Yoga

யோகத்தின் பரம்பரை (4.1–4.3). இந்த அழிவற்ற யோகத்தைத் தாம் விவஸ்வானுக்குக் கொடுத்ததாகவும், விவஸ்வான் மனுவுக்கும், மனு இக்ஷ்வாகுவுக்கும் கொடுத்ததாகவும் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்; ராஜரிஷிகள் இதை அறிந்திருந்தனர், ஆனால் நீண்ட காலத்தில் இது மறைந்துபோனது. அதே பழமையான யோகம் இப்போது அர்ஜுனனுக்கு — ஏனெனில் அவன் பக்தனும் நண்பனும் ஆவான்.

அவதாரம் (4.4–4.10). அர்ஜுனன் கேட்கிறான் — உங்கள் பிறப்போ இப்போதுதான் நிகழ்ந்தது (4.4). கிருஷ்ணர்: எனக்கும் உனக்கும் பல பிறவிகள் கழிந்துள்ளன, நான் அவை அனைத்தையும் அறிவேன் (4.5); பிறப்பற்றவனும் ஈஸ்வரனுமாக இருந்தும், நான் என் பிரகிருதியை அடக்கி, என் மாயையால் தோன்றுகிறேன் (4.6); எப்போதெல்லாம் தர்மத்திற்குக் குறைவு ஏற்படுகிறதோ (4.7), நல்லோரைக் காக்கவும், தீயவர்களை அழிக்கவும், தர்மத்தை நிலைநாட்டவும் (4.8). என் தெய்விகப் பிறப்பையும் கர்மத்தையும் தத்துவப்படி அறிபவன் மறுபிறவி அடைவதில்லை (4.9); பலர் ஞானம் என்ற தவத்தால் தூய்மையடைந்து என் பாவத்தை (நிலையை) அடைந்துள்ளனர் (4.10).

பகவானின் பாரபட்சமின்மையும் கர்மமும் (4.11–4.15). யார் எப்படிச் சரணடைகிறார்களோ, அவர்களுக்கு அப்படியே பதில் (4.11); விரைவான பலனுக்காக மக்கள் தேவர்களை வழிபடுகிறார்கள் (4.12); நான்கு வர்ணங்கள் குணம், கர்மம் இவற்றின் பிரிவால் — நான் அதைச் செய்தவனாக இருந்தும் செய்யாதவனே (4.13); கர்மங்கள் என்னைப் பற்றுவதில்லை, பலன் மீது எனக்கு ஆசையும் இல்லை — இப்படி அறிபவனும் கட்டுப்படுவதில்லை (4.14); ஆகவே முன்னோர்களைப் போல நீயும் கர்மம் செய் (4.15).

கர்மம், அகர்மம், விகர்மம் (4.16–4.23). கர்மம் எது, அகர்மம் எது — அறிஞர்களும் குழம்பியுள்ளனர் (4.16); கர்மத்தின் போக்கு ஆழமானது (4.17); கர்மத்தில் அகர்மத்தையும் அகர்மத்தில் கர்மத்தையும் காண்பவனே புத்திமான் (4.18). விருப்பமும் சங்கல்பமும் அற்ற, ஞான நெருப்பில் எரிந்த கர்மங்களை உடையவன் பண்டிதன் (4.19); பலன் மீதான பற்றை விட்டு, எப்போதும் திருப்தியுடன், எதையும் சார்ந்திராதவன் — கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தும் எதுவும் செய்வதில்லை (4.20); ஆசையையும் சேமிப்பையும் விட்டு உடலுக்கான கர்மம் மட்டும் செய்பவன் பாவத்தை அடைவதில்லை (4.21); கிடைத்ததில் திருப்தி, இருமைகளைக் கடந்தவன், பொறாமையற்றவன், வெற்றி-தோல்வியில் சமமானவன் (4.22); இத்தகைய யக்ஞ பாவம் உள்ளவனின் கர்மம் கரைந்துவிடுகிறது (4.23).

யக்ஞத்தின் வடிவங்கள் (4.24–4.32). Brahmārpaṇam — அர்ப்பணம், ஹவிஸ், அக்னி, செய்பவன் எல்லாம் பிரம்மம் (4.24). தேவ யக்ஞமும் பிரம்ம அக்னியில் ஆஹுதியும் (4.25); புலன்களை அடக்கம் என்ற அக்னியில், விஷயங்களைப் புலன் என்ற அக்னியில் (4.26); பிராணனையும் புலன் கர்மங்களையும் ஆத்ம சம்யமம் என்ற அக்னியில் (4.27); பொருள், தவம், யோகம், ஸ்வாத்யாயம், ஞானம் ஆகிய யக்ஞங்கள் (4.28); பிராணாயாமம் (4.29–4.30). யக்ஞத்தின் மிச்சமான அமிர்தத்தால் பிரம்மம்; யக்ஞம் இல்லாதவனுக்கு இந்த உலகமும் இல்லை (4.31). இவை அனைத்தும் கர்மத்திலிருந்து தோன்றியவை — இப்படி அறிந்து விடுதலை (4.32).

ஞானம் (4.33–4.42). பொருள் யக்ஞத்தைவிட ஞான யக்ஞம் சிறந்தது; எல்லாக் கர்மங்களும் ஞானத்தில் நிறைவடைகின்றன (4.33). வணக்கம், கேள்வி, சேவை ஆகியவற்றால் தத்துவத்தைக் கண்ட ஞானிகளிடமிருந்து ஞானம் பெறு (4.34); அதனால் மயக்கம் இல்லை, எல்லா உயிர்களையும் உன்னிலும் என்னிலும் காண்பாய் (4.35). மிகப் பெரிய பாவியும் ஞானம் என்ற படகால் கரை சேர்கிறான் (4.36); ஞான நெருப்பு எல்லாக் கர்மங்களையும் சாம்பலாக்குகிறது (4.37); ஞானத்தைப் போலத் தூய்மையானது எதுவுமில்லை (4.38). சிரத்தை, ஈடுபாடு, அடக்கம் ஆகியவற்றால் ஞானம், அதனால் பரம அமைதி (4.39); அஞ்ஞானியும், சிரத்தை இல்லாதவனும், சந்தேகத்தில் சிக்கியவனும் வீழ்கிறான் (4.40). யோகத்தால் கர்ம சந்நியாசம், ஞானத்தால் அறுபட்ட சந்தேகங்கள் — அவனைக் கர்மங்கள் கட்டுவதில்லை (4.41). ஆகவே ஞானம் என்ற வாளால் சந்தேகத்தை அறு, யோகத்தில் நிலைபெறு — uttiṣṭha! (4.42)